VISITAS AL BLOG

Mostrando entradas con la etiqueta DICTADURA FRANQUISTA. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta DICTADURA FRANQUISTA. Mostrar todas las entradas

lunes, 17 de agosto de 2026

NOVENTA ANOS DO FUSILAMENTO DE ALEXANDRE BÓVEDA - DÍA 17 AGOSTO: DÍA DA GALIZA MÁRTIR

El día de la Galicia Mártir nació en el exilio gallego en Argentina.
  • Se tomó como referencia el día de fusilamiento de Alexandre Bóveda por las tropas fascista en A Caeira (Poio) el 17 de agosto de 1936.
  • Esta fecha significativa fue instituida por la Irmandade Galega de Argentina, presidida por Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.
  • A Irmandade Galega de Buenos Aires instauraba o 17 de agosto de 1942 o Día da Galiza Mártir.
Desexo de Alexandre:
A miña patria natural é Galicia.
Ámoa fervorosamente, xamais a traizoaría, aínda que me concedesen séculos de vida.
Adóroa máis aló da miña propia morte. Se entende o tribunal que por este amor entrañable debe serme aplicada a pena de morte, recibireina como un sacrificio máis por ela.
Fixen cuanto puiden por Galicia e faría máis se puidese. Se non podo ata me gustaría morrer pola miña patria.
Baixo a súa bandeira desexo ser enterrado, se o tribunal xulga que debo selo.
Xosé Sesto, tras a morte de Bóveda, apresurouse a colocar a bandeira galega baixo a súa chaqueta.
Carta a su hermano Vicente Bóveda:
Querido Vitín:
No sé sí hice bien o mal en procurar que me ayudaras con provecho. En cualquiera caso fue con deseo de tu bien.
Yo muero tranquilo; confío en que seré recibido donde todos queremos juntarnos y lo hago con alegría y confiando en Dios este sacrificio. Quise hacer bien, trabajé por Pontevedra, por Galicia y por la República y el confundido juicio de los hombres (que yo perdono y todos debéis perdonar) me condena.
Sé ahora más hombre que jamás porque es cuando más lo precisas, por nuestros viejos y por los niños, de quien, sin que pudiéramos esperarlo, vas a ser un poco padre.
Confórtalos a todos y procura ser siempre bueno. No te arrepientas de cuanto bien tengas hecho y puedas aún hacer.
Vitinciño: A los papás, a Vera, a Carlos, a Cesar, a todos, mis abrazos.
Pira ti, hermanito bueno, el más grande que puedas recibir de Alexandre.
P.S. Rezar por mí que yo os recordaré siempre y (si puedo, como espero) intercederé por vosotros.

Querido Vitín:
Non sei si fixen ben ou mal en procurar que me axudases con proveito. En calquer caso foi con desexo do teu ben.
Eu morro tranquío; confío en que serei recibido donde todos queremos xuntarnos e fagoo con ledicia e confiando en Deus iste sacrificio. Quixen facer ben, traballei por Pontevedra, por Galicia e pola República e o trabucado xuicio dos homes (que eu perdoo e todos debedes perdoar) condéname.
Sé agora máis home que endexamais porque é cando máis o precisas, polos nosos vellos e polos nenos, de quen, sin que puidéramos esperalo, vas ser un pouco pai.
Confórtaos a todos e procura ser sempre bon. Non te arrepintas de canto ben teñas feito e podas ainda facer.
Vitinciño: Aos papás, a Vera, a Carlos, a Cesar, a todos, as miñas apertas.
Pra ti, irmanciño bon, a máis grande que poidas recibir de Alexandre.

lunes, 26 de junio de 2023

LOS DERECHOS HUMANOS EN ESPAÑA ESTÁN EN "REGRESIÓN", SEGÚN UN OBSERVATORIO EUROPEO

                La tozudez de los pensamientos y los datos históricos son de rabiosa actualidad. 


Cuando los nazis vinieron a buscar a los comunistas,
guardé silencio, porque yo no era comunista,

Cuando encarcelaron a los socialdemócratas,
guardé silencio,
porque yo no era socialdemócrata

Cuando vinieron a buscar a los sindicalistas,
no protesté,
porque yo no era sindicalista,

Cuando vinieron a buscar a los judíos,
no pronuncié palabra,
porque yo no era judío,

Cuando finalmente vinieron a buscarme a mi,
no había nadie más que pudiera protestar.

La creación de este poema es del pastor Martín Niemöller y tiene que ver con el período que el pastor permaneció en el campo de concentración de Dachau desde al año 1941 hasta abril de 1945, al enfrentarse al nazismo que al principio había defendido. Vio como sus compañeros comunistas, socialdemócratos y judíos habían sido encaracelados, torturados y asesinados. 
El poema tomó forma cuando visitó el campo de concentración, una vez terminada la Segunda Gerra Mundial.
Martín Niemöller recitó el poema en la semana santa del 1946 en Kaiserlauten y que tituló "Que hubiera dicho Jesucristo?" refiriéndose a la apatía del pueblo alemán ante la barbarie y crueldad nazi.
Fuente: They Thought They Were Free, The Germans, 1933-45, escrito por Milton Mayer en 1955