- Se tomó como referencia el día de fusilamiento de Alexandre Bóveda por las tropas fascista en A Caeira (Poio) el 17 de agosto de 1936.
- Esta fecha significativa fue instituida por la Irmandade Galega de Argentina, presidida por Alfonso Daniel Rodríguez Castelao.
- A Irmandade Galega de Buenos Aires instauraba o 17 de agosto de 1942 o Día da Galiza Mártir.
Desexo de Alexandre:
A miña patria natural é Galicia.
Ámoa fervorosamente, xamais a traizoaría, aínda que me concedesen séculos de vida.
Adóroa máis aló da miña propia morte. Se entende o tribunal que por este amor entrañable debe serme aplicada a pena de morte, recibireina como un sacrificio máis por ela.
Fixen cuanto puiden por Galicia e faría máis se puidese. Se non podo ata me gustaría morrer pola miña patria.
Baixo a súa bandeira desexo ser enterrado, se o tribunal xulga que debo selo.
Xosé Sesto, tras a morte de Bóveda, apresurouse a colocar a bandeira galega baixo a súa chaqueta.
Carta a su hermano Vicente Bóveda:
Querido Vitín:
No sé sí hice bien o mal en procurar que me ayudaras con provecho. En cualquiera caso fue con deseo de tu bien.
Yo muero tranquilo; confío en que seré recibido donde todos queremos juntarnos y lo hago con alegría y confiando en Dios este sacrificio. Quise hacer bien, trabajé por Pontevedra, por Galicia y por la República y el confundido juicio de los hombres (que yo perdono y todos debéis perdonar) me condena.
Sé ahora más hombre que jamás porque es cuando más lo precisas, por nuestros viejos y por los niños, de quien, sin que pudiéramos esperarlo, vas a ser un poco padre.
Confórtalos a todos y procura ser siempre bueno. No te arrepientas de cuanto bien tengas hecho y puedas aún hacer.
Vitinciño: A los papás, a Vera, a Carlos, a Cesar, a todos, mis abrazos.
Pira ti, hermanito bueno, el más grande que puedas recibir de Alexandre.
P.S. Rezar por mí que yo os recordaré siempre y (si puedo, como espero) intercederé por vosotros.
Querido Vitín:
Non sei si fixen ben ou mal en procurar que me axudases con proveito. En calquer caso foi con desexo do teu ben.
Eu morro tranquío; confío en que serei recibido donde todos queremos xuntarnos e fagoo con ledicia e confiando en Deus iste sacrificio. Quixen facer ben, traballei por Pontevedra, por Galicia e pola República e o trabucado xuicio dos homes (que eu perdoo e todos debedes perdoar) condéname.
Sé agora máis home que endexamais porque é cando máis o precisas, polos nosos vellos e polos nenos, de quen, sin que puidéramos esperalo, vas ser un pouco pai.
Confórtaos a todos e procura ser sempre bon. Non te arrepintas de canto ben teñas feito e podas ainda facer.
Vitinciño: Aos papás, a Vera, a Carlos, a Cesar, a todos, as miñas apertas.
Pra ti, irmanciño bon, a máis grande que poidas recibir de Alexandre.

No hay comentarios:
Publicar un comentario